Na weken van intensieve training en hoogte en diepte stages was het dan zover, onze helden mochten weer de spreekwoordelijke wei in. Deze wei lag ditmaal in Bussum alwaar zij mochten aantreden tegen het altijd lastige H7. Doordat Rolf er (alweer) niet was, (zou hij er geen zin meer in hebben?) en ook Arnold andere bezigheden had moest er gelijk al in een alternatieve opstelling worden gespeeld. Gelukkig konden we terugvallen op onze reserves, die dan ook graag toezegden.

Hans: Ben je reserve kun je gelijk naar Bussum, wat een feest! Ik heb er zin an!

Tim: Ik moet toch op de een of andere manier dat jasje verdienen want de mijne wordt slecht!

U hoort het, de mannen stonden te springen van enthousiasme om te spelen? Samen met de vaste spelers Harold en Marcel moesten zij de punten binnen gaan halen. Helaas kon dit nog niet gebeuren in het nieuwe uniform want de drukker had een foutje gemaakt, het logo van de sponsor verdween onder de capuchon. Vermoedelijk lukt het volgende week wel en kunnen we de nieuwe H6 collectie tonen op de catwalk.

Er werd afgesproken dat er om 18.45 verzameld zou worden om na een bakkie rond 19.00 te vertrekken. Op Harold na wist iedereen dit te halen, zelfs Tim was op tijd! Er kon echter wel om 19.00 worden vertrokken alleen had Harold de koffie mis gelopen.

Na een rustige rit door de binnenstad van Bussum kwamen we aan in het squash centrum, en na ons te hebben geïdentificeerd bij de helpdesk werden we binnen gelaten. Overigens moesten we wel aantonen dat Tim onder onze supervisie viel en dat we garant stonden voor de veiligheid van zijn tegenstander. Er bleek verrassend genoeg nog niemand te zijn van onze tegenstander, dus moesten we zelf voor koffie zorgen. Na een kleine 20 minuten kwamen de eerste twee aanlopen, de derde was onderweg en de vierde was nog aan het werk en zou rond half 10 aanwezig zijn. De vraag was dan ook of in een gewijzigde opstelling konden spelen (daar gaan we weer!). Nu zijn wij de beroerdste niet (meer!) en stemde daar mee in. (je wordt vanzelf milder).

De eerste partij was wel volgens de normale volgorde en in dit geval waren dit Hans en Jeroen. Al vrij snel werd duidelijk dat Jeroen niet iemand was van de lange rally’s. Bijna alles werd afgemaakt en voor Hans was er op deze manier weinig aan. Nu heeft Hans dit spelletje zelf ook jaren gespeeld maar had toch geen antwoord op het spel van Jeroen. In de eerste game leek het nog wel te gaan voor Hans en kwam hij zelfs op voorsprong. Maar na de 0-1 ging het verkeerd voor onze “captain” en via 3-1, en 6-5 werd de game met 11-6 gewonnen door Jeroen. Hans was duidelijk NOT amused door het spel van Jeroen en met de woorden “hier kan ik toch niets mee” werd de tweede game ingezet. In deze game ging het alleen maar slechter met Hans, hij kwam nog wel op 3-3 maar verloor de game uiteindelijk met 11-3. Aangezien zijn shirt nog droog was werd besloten om geen shirtwissel te doen. Hopend om op deze manier Jeroen uit balans te brengen werd de derde game begonnen. Helaas werd Jeroen niet warm of koud van dit alles en bleef stoïcijns door rammen. Nadat Hans maar eens aan Jeroen had gevraagd of dat hij het zelf nog wel leuk vond werd ook de derde game een zege voor Jeroen met 11-5. En dat Jeroen het wel leuk vond was duidelijk, getuige zijn vraag aan Hans om op een andere baan nog even door te spelen. Dat dit bij Hans de reactie opriep “dat je niet helemaal gek wordt” hoeft geen verrassing te zijn. Helaas dus een 3-0 verlies partij voor hem, daar haast je je dan zo voor om zo’n k.. wedstrijd te spelen. We zijn blij dat je er was hoor Hans jij hebt je jasje dubbel en dwars verdiend (3XL).

Vanaf dit moment werd er afgeweken van de normale volgorde wat inhield dat Harold tegen Paul moest aantreden. Ook Paul was iemand die er wel van hield om hard tegen een balletje te slaan. In de eerste game ging het nog redelijk en wist Harold constant een lichte voorsprong houden, en na 3-5, en 6-9 werd het 9-9. Helaas kreeg Harold op dit moment twee (volkomen terechte) strokes tegen wat hem dus de game kostte. Na de game kreeg Harold van zijn medespelers een paar zeer nuttige tips, een ervan was dat Paul links was. In de tweede game hetzelfde beeld als in de eerste echter was het deze keer Paul die de overhand had. Via 4-3 en 8-7 werd het helaas voor Harold 11-8 voor Paul en dus ook de tweede game was voor hem. Harold werd toch vooral tot rust gemaand en vertelt dat hij meer tijd moest nemen om zo Paul uit zijn spel te halen. In de derde game leek het tij te keren, Hij kwam nog wel achter met 4-2 maar kon daarna het heft iets in handen nemen. Dit resulteerde in een game winst van 7-11 voor Harold en zo de kans om de partij te doen kantelen. Helaas was dit niet het geval en in de derde game waren de rollen weer omgedraaid en wist Paul de game via 3-4 en 9-7 met 11-8 naar zich toe te trekken. De grote conclusie van zijn teamgenoten was dat Harold niet het killersinstinct heeft om een rally af te maken. Om de woorden van Hans te gebruiken: zo verrot als je bij het handballen was zo lief ben je nu. Ook deze partij ging dus verloren en wel met 3-1.

Dan was het nu de beurt aan Tim, hij mocht spelen tegen Erik. Vanaf de eerste ballen was duidelijk dat Tim niet veel te vrezen had van Erik, die zonder hond en stok een stuk minder imponeerde. In de eerste game liep Tim zonder al te veel moeite uit naar een 3-9 voorsprong, om daarna de game op een professionele manier uit te spelen 6-11. In de tweede game hadden we, om het Tim wat moeilijker te maken besloten om de schoenen van Erik weer los te maken van de vloer. Dit zorgde voor Tim voor zoveel onrust dat het een spannende game werd die maar net werd gewonnen door Tim 7-11. In de derde game maakte Tim aan alle illusies van Erik een eind, en zonder enige vorm van medelijden knalde hij naar een 4-11 overwinning en dus 3-0. Goed gedaan Tim! Weer een stapje dichter bij een jasje.

Voor Marcel was de opdracht nu simpel, winnen met 3-0 en zo de overall winst binnen halen. Hij moest aantreden tegen Peter, die eigenlijk gestopt was maar ook moest invallen. Nu weten we van Marcel dat hij op dit soort ogenblikken vaak dicht slaat, hij speelt nu eenmaal beter als er niets op het spel staat. Vanavond was dit echter anders, Marcel ging getergd de baan op van plan om aan al die vooroordelen een eind te maken. Vanaf de eerste ballen was duidelijk dat Marcel en Peter zeer aan elkaar gewaagd waren. In de eerste game wist Marcel bij een 4-4 stand een korte tussensprint (ja, ja, dat kan hij!!!!) te trekken en een 4-8 voorsprong te nemen. Bij 7-10 dacht iedereen dat de game binnen was en dat de eerste stap gezet was richting 3-0. Maar Peter gaf zich niet zo snel gewonnen en kwam terug tot 10-10. Gelukkig voor Marcel had dit net iets te veel gevraagd van Peter en met 11-13 werd alsnog de winst binnen gehaald. Onze tegenstanders bleken ons nu ook herkend te hebben en kwamen met de vraag: jullie zijn toch die jongens van de kalender? Ja, je slaat ons elke maand op de wc. om, was ons antwoord. Maar jullie hadden toch altijd zo’n klein irritant mannetje mee? Dat iedereen ongevraagd zijn visitekaartje zijn gaf, we missen hem! Ja, dat is onze (ex)voorzitter zeiden wij en missen is niet het woord!

Marcel en Peter waren inmiddels met de tweede game begonnen, en in deze game hetzelfde beeld als in de eerste. Het ging de hele game gelijk met een licht voordeel voor Peter. Tot bij de stand van 8-6 de arbiter Tim Peter een stroke gaf waar volgens Marcel een let maximaal was. Hierdoor werd het 9-6, maar erger was dat Marcel zich zo opfokte over deze dwaling van Tim dat de rest van de game een formaliteit was. Met 11-7 werd de game verloren en kwam Marcel nog mopperend de baan af. Wat hierna volgde zou in een soap niet misstaan. Hans: wat doe je nou Mars, dat gezeur kost je 2 punten. Marcel: wat loop jij nou te zeuren, als het jou overkomt kost het je minimaal 2 games. Hierna liep Hans weg met de woorden “zoek het lekker uit dan”. De stoom kwam nog bij Marcel uit de oren toen hij de baan op ging voor de derde game. In die derde game ging het wederom gelijk op en helaas voor Marcel viel het muntje niet zijn kant op. Met 12-10 was de game een prooi voor Peter, de overall partij was dus al verloren en Marcel kon alleen nog voor eigen eer gaan. Na deze game ging Marcel toch nog even verhaal halen bij Hans en na een verhitte discussie werd de vrede getekend en waren de heren weer on speaking terms. (of zoiets) Dit deed voor Marcel veel goed en als een komeet ging hij te keer op de baan met als resultaat een 7-11 winst in de vierde game. Er moest dus een vijfde game aan te pas komen om deze pot te beslissen. In deze game kwam Marcel nog wel op een 5-8 en 10-7 voorsprong, zou het dan toch lukken? Maar helaas een paar foutjes later kon Peter zich laten bejubelen door zijn teamgenoten nadat hij met 12-10 de game en dus met 3-2 de partij naar zich toe had getrokken. Er moet wel gezegd worden dat Marcel goed stond te spelen en er vol voor ging. Zelfs de conditie lijkt beter te worden. Marcel een compliment voor de getoonde inzet en vechtlust, Ga zo door!!

De eerste wedstrijd in de tweede klasse is dus met 12-6 verloren en dus blijkt dat de degradatie vorig jaar eigenlijk terecht is. Nadat we nog wat hadden gedronken en terwijl Tim was douchen een schaaltje hadden gegeten zijn we richting c.c. gegaan. Daar aangekomen bleek dat alleen de dames hadden gewonnen, wat bij Harold de uitdrukking ”ik lach wel maar ik ben niet blij” deed ontglippen (heeft niets met de winst van de dames te maken hoor!) Na nog wat drankjes te hebben genuttigd zijn we allen huiswaarts gekeerd met de hoop dat morgen (lees volgende week) alles anders is, en we voor de winst kunnen gaan.

Rest ons nog een paar vragen:

- Is Ludo echt de vader van Nina?

- Waar is Arnie toch gebleven?

- Zijn Hans en Marcel echt weer vrienden?

- Is Rolf er volgende week wel?

- En Nol?

- Hoe zou het met mevrouw Helmink zijn?

- Treden Linda, Roos en Jessica nog op?

- Telt Tim echt geen wedstrijden meer van Marcel?

- Heeft Hans nou 3x xl of 2x?

- En wat is de rol van dokter Bernard in dit verhaal?

Tot volgende week.