Beste fans.

Ik heb begrepen dat jullie afgelopen week zeer ongerust zijn geweest vanwege het feit dat ik vermist werd. Ik heb dit bericht zelf de wereld in geholpen omdat ik met een zeer geheim en mysterieus project bezig was. Het begon allemaal op zaterdag 20 november tijdens de Sinterklaasintocht in Wijk bij Duurstede. Ook dit jaar weer een zeer professioneel opgezet gebeuren met Pieten die een beetje teveel van de witte chocolade hadden gesnoept. Tijdens deze intocht die ik samen met mijn dochters aan het bekijken was, werd ik opeens aangesproken door de pakjespiet. Hij vroeg aan mij of ik s’avonds naar het pietenhuis wou komen voor een zeer gevoelig liggende kwestie. Omdat de pakjespiet op mij een nogal een zenuwachtige indruk maakte, besloot ik om op zijn verzoek in te gaan. Zaterdagavond ging ik dus in het diepste geheim op weg naar het pietenhuis. Ik had van Piet te horen gekregen dat ik achterom moest komen omdat zelfs Sinterklaas niet mocht weten wat er speelde. Bij de achterdeur stond Piet mij al op te wachten en liet mij naar binnen. Eenmaal in de keuken achter een kop warme chocolade en met een stuk speculaas begon hij te vertellen.

Het begon allemaal zo’n 3 maanden geleden op een warme zomeravond in Spanje. Omdat er elk jaar weer meer kadootjes mee moeten naar Nederland was de pakjesboot te klein geworden. Maar omdat ook Sinterklaas last van de recessie heeft, was er niet genoeg geld om een grotere boot te huren. Er moest dus een alternatieve manier gevonden worden om alles naar Nederland te krijgen. De verlossing kwam toen de Pakjespiet op een avond in de lokale pietenbar zat. Normaal komen hier alleen zwarte pieten, maar op deze avond werd er op de deur geklopt. De pieten keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar, hoor wie klopt daar pieten? De Pakjespiet stond op en zei “het is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, ik zal eens even vragen naar zijn naam! Buiten stond een klein mager mannetje (maatje L) die zei dat hij pech had met zijn vrachtwagen en of hij hier even mocht bellen. Kom binnen! Zei de pakjespiet, misschien kan onze sleutelpiet je helpen. Nadat de sleutelpiet een blik op de wagen van de onfortuinlijke chauffeur had geworpen kon hij hem geruststellen. Het zou een dagje duren maar dan kon hij weer op weg richting Nederland. De volgende dag ging de sleutelpiet al vroeg aan de gang om de voorruit van de vrachtwagen te vervangen. Nadat de kleine trucker de tip had gekregen om zijn koffiezetter vast te zetten als hij de cabine optakelde, kon hij verder. De kleine trucker was zo blij als een hond met 7 lu……… (het blijft een Sinterklaasverhaal hé) Hij wist niet hoe hij de pieten moest bedanken en wilde graag wat terug doen. De pakjespiet zag ineens de oplossing voor zijn vervoersprobleem. Hij vertelde de kleine trucker van de vele kadootjes en de te kleine boot. Dat is toch geen probleem zei de kleine trucker, ik neem de rest van de kadootjes vast mee naar Nederland. Ik heb nog wel een leegstaande loods waar ik ze kan opslaan en als jullie dan in november hier heen komen kun je ze ophalen. Maar dat is fantastisch zei de pakjespiet, hier zouden we mee gered zijn. Zo gezegd zo gedaan, met een volle trailer ging de kleine trucker op weg naar Nederland.

Maar dat is toch geweldig zei ik tegen de pakjespiet, wat is dan het probleem. Wel! Zei hij, we hebben de trucker nooit meer terug gezien. Toen we eenmaal bij de aangegeven loods binnenkwamen was er helemaal niets te zien. Sterker, het hele terrein was leeg. Hebben jullie dan helemaal geen idee van wat er met de kleine trucker en/of de kadootjes is gebeurd. Nee, we hebben geen enkel idee, we hebben helemaal niets meer van hem gehoord. Hoe moeten we nu de kinderen aan kadootjes helpen, we zijn ten einde raad. Wat willen jullie wat ik daar aan doe, was mijn vraag. Wel, zei de pakjespiet, jij hebt nogal wat connecties, zou jij niet eens op onderzoek kunnen gaan. Ik kan niets garanderen maar ik zal mijn best doen beloofde ik de pakjespiet

Ik moest er dus achter zien te komen hoe de kleine trucker van Madrid naar Wijk bij Duurstede was gereden. Ik begon mijn zoektocht in Madrid, waar ik de lokale betaalde meisjes naar informatie vroeg. Een van hem (die een vriend uit Langbroek had….?) wist mij te vertellen dat hij via Frankrijk en België, Nederland zou binnenrijden. Het enige wat ik moest doen was dus die zelfde rit te maken. In Frankrijk en België was geen spoor te bekennen van de kleine trucker. Pas afgelopen donderdag zag ik plots, bedolven onder een dik pak sneeuw een vrachtwagen langs de kant van de snelweg staan. Snel begon ik te graven en na een uurtje of twee kon ik de kleine trucker uit zijn benarde positie bevrijden. De kleine trucker was ijskoud en keek mij met angstige ogen aan. Ik stelde hem de vraag of hij niet een jasje had, zodat hij zich kon opwarmen. Hij vertelde mij dat hij er wel een zou krijgen, maar dat hij hem nooit meer had opgehaald. Na hem een warme maaltijd te hebben gegeven was hij weer het (kleine) mannetje. En nu snel met de kadootjes richting

Wijk bij Duurstede zei ik hem, ik zal de pakjespiet vast het goede nieuws vertellen.

De pakjespiet was dolblij dat de kadootjes toch nog op tijd in Wijk zouden zijn. Hij bood mij nog een baan aan als perspiet, maar die moest ik afslaan. Ik kan de mannen van Heren 6 niet laten vallen, ik moet hun verrichtingen op de squashbaan verslaan. De pakjespiet begreep mijn situatie en na een laatste kop warme chocolade ging ik weer naar huis.

Ik hoop dat jullie nu begrijpen waarom ik van de laatste partij van heren 6 geen verslag heb gedaan.

Nu zullen jullie wel denken, wat moet ik met zo’n verhaal!!!!! Wel, had ik dan verslag moeten doen van een partij van Heren 6, waar de tegenstander veel te laat van was, dat deze binnen twee uur weer weg was, ze in die tijd allemaal met 3-0 door onze helden waren verslagen en dus met 15-0 waren afgedroogd, ze maar liefst 1,85 euro moesten afrekenen, de nummer 1 van hun een opmerking van Cindy kreeg over zijn omvang, dat Cindy hierna een tros tomaten imiteerde, volgens Hans de captain van hun keek “als een konijntje in de koplampen van een auto”, en dat het hoogtepunt van de avond een imitatie van “twee konijntjes die op het punt staan te worden afgeknald door Hans en daarna lachend weglopen” was uitgevoerd door Rolf (noot redactie: Zalig zijn de onwetenden).

Nee!!!!!!dat dacht ik ook niet.